Marjorie Slooff (1961, Rochester, USA) woont en werkt in Nijmegen.

Buitenkant en binnenkant. Van mensen, dieren, een steen. Hoe dringen impressies door van buiten naar binnen en hoe is aan de buitenkant vastgelegd wat er binnenin gebeurt. De binnenkant, de ultieme drijfveren die leiden tot aktie, gedrag. Dat is waar ik graag naar kijk, vooral naar de manieren waarop die aktie, dat gedrag worden vormgegeven. De oeroude instinkten (vluchten, voortplanten, overleven) die de wezens op aarde zo sterk aansturen , en intuitie bepalen een groot deel van de manier waarop gehandeld wordt.

Mijn werk, meestal ruimtelijk en houtsnedes, laat vaak mengvormen zien van dierlijke en menselijke vormen maar ook planten en bomen krijgen een ziel in mijn laatste houtsnedes. De beelden ontstaan zoals ik kijk, ik snijdt, hak of pel de buitenlaag weg tot een zo intens mogelijke vorm is bereikt. De sterke uitdrukking ervan mag heel direct doordringen in de binnenwereld van de kijker en onbewuste reacties oproepen.

Experimenteren met materiaal is belangrijk, en leidt vaak tot ongebruikelijke en ontoegankelijke materiaal keuzes. Daardoor is het resultaat vaak vergankelijk en tijdelijk. Soms leg ik die vergankelijkheid vast, door de beelden om te zetten in brons, of in te gieten in bijvoorbeeld polyester.

Over Marjorie Slooff

Actie en verwondering.

Marjorie Slooff gaat lachen als ze over haar werk spreekt, en bewegen. Kunst is voor haar actie. Haar werkhouding tijdens de studie op de academie was heel intens en daarbij straalde ze altijd een enorm plezier uit. Een plezier om dingen te doen, te ontdekken, mee te maken. Niet alleen plezier, ook verwondering, die Hellinistische verwondering die bij onze cultuur past, er een basis van is waardoor wetenschap is ontstaan en kunst, interesse in de dingen die om je heen zijn en zin om darmee aan de slag te gaan. Dat plezier gaf een stemming die erg inspirerend was om mee te werken.

Marjorie heeft veel elementen gebruikt uit de mooie omgeving waarin ze woont. Installaties gemaakt in de bossen, bladeren verzameld om als materiaal te gebruiken.
Natuur, organische vormen maar ook organische processen die daarin zichtbaar worden. Haar beelden zijn langzamerhand ontstaan uit processen, door het bouwen aan iets wordt de uiteindelijke vorm bepaald.

Komend uit een heel andere beroepssfeer had ze de sterke behoefte een heel nieuwe weg in te slaan.Veel onderzoekingen deed ze en experimenten en er werden allerlei wegen ingeslagen die soms later ook weer verlaten werden. Beeldhouwkunst heeft haar grote interesse en grote volumes ook. Gedurende de laatste jaren werden een groot aantal werken gerealiseerd, steeds ook weer van bijzondere materialen zoals papierpulp, gegoten plantaardige vezels, gegoten lood en was.
En ondanks al die experimenten was haar werk toch altijd ontegenzeggelijk dat van haar, gedurende de hele studie was het heel herkenbaar om te zien als het werk van Marjorie.

Ik kan dit niet beter verwoorden dan dat Marjorie dat zelf deed onlangs, ik citeer een fragment uit een tekst die ze schreef voor een tentoonstelling in Amsterdam waaraan ze meedeed: “Ik werk met concepten, afgeleid uit de natuur, die gebaseerd zijn op bijvoorbeeld vergelijkingen tussen menselijke en dierlijke gedragingen. Ik ben geïnteresseerd in instincten, wat zijn dat en hoe werken ze in ons. “ Als ik een beeld maak bouw ik dat op vanuit kleine handelingen tot een groot samenhangend geheel. Een netwerk van gedragingen.”

Marjorie, ik hoop dat je zo blijft doorgaan, dat je blijft lachen en werken op de manier die je de laatste jaren hebt opgebouwd.
Arjanne van der Spek

Marjorie Slooff heeft de moed gehad om haar leven een andere wending te geven. Enige jaren geleden besloot zij haar hart te volgen en te kiezen voor het kunstenaarsschap.Niet als amateur, maar als professional. Kortom een opleiding aan de Hogeschool voor de Kunsten te Arnhem.Tijdens de opleiding aan de Afdeling Vrije Kunst ontdekte ze wat ze wilde en waarom ze voor die drastische verandering gekozen had.

Haar fascinatie voor de parallellen die getrokken kunnen worden tussen gedragingen van mens en dier leerde zij in driedimensionale beelden omzetten. Ze ontdekte daarbij, dat zij via haar artistieke verbeelding daar beter over kon vertellen dan zij in woorden ooit zou kunnen uitdrukken.

Haar werk staat -gelukkig- nog steeds in het teken van het experiment. Het materiaal vindt Marjorie Slooff in de natuur, maar eigentijdse materialen en technieken schuwt zij niet. Dat leverde in eerste instantie een amalgaam van uiteenlopende werken op. In haar laatste werken begint rust en evenwicht te verschijnen. De materiaalkeuze en de toegepaste technieken worden overzichtelijker en meer op elkaar afgestemd, terwijl de nadruk lijkt te gaan liggen op het spelen met gesloten volumes.

Ook de huid van het beeld krijgt nu veel meer dan bij vroegere beelden aandacht. En dit laatste zou wel eens dé ontdekking kunnen zijn van Marjorie Slooff want “onder de huid vindt het bos”, zoals de Italiaanse Arte Povera-kunstenaar Guiseppe Penone het onlangs in een interview formuleerde.

De keuze voor het kunstenaarsschap heeft Marjorie Slooff de vrucht opgeleverd van het kunnen hanteren van de macht van de verbeelding, die zij professioneel in haar toekomstige onderzoek naar de dingen die haar fascineren kan omzetten in een beeldtaal, die kunst genoemd wordt.
Wim de Natris, Nijmegen, april 2007

12/13 sept en 19/20 sept. Expositie met de NKVB in Boom, Belgie, waar 10 leden in de oude steenfabriek groot werk maken, en een oven omheen maken en dan op 12/13 sept. uitstoken. De week erna is presentatie en monumentendag in Belgie.

Zie de site van de Nederlandse kring van beeldhouwers, www.nkvb.nl
of de site van Steenbakkerij museum ’t Geleeg,  www.geleeg.be

19/20 september presenteer ik nieuw werk bij Antoinette Schepens in Winssen, voor meer info google Dijkmagazijn Winssen. In het kader van de Beuningse kunstroute.

Op de kunstroute in Zijpe(NH) staat een ouder werk dat gemaakt is i.s.m. Merel Holleboom en Iris Ollshewski. Zie wwwkunstroutezijpe.nl

In september start ik samen met Lieuwke Loth een cursus bronsgieten. Voor info zie de flyer.

K@R-t-Blanche is een eerste grootschalige tentoonstelling van K@R.
K@R-t-Blanche is de titel van een multidisciplinaire tentoonstelling op een niet reguliere tentoonstellingsplek. Ruim twintig getransformeerde ruimten in het souterrain van een voormalig klooster, met een totaal grondoppervlak van 1.000m2, vormen een tentoonstellingslabyrint van (door)gangen, kamers en historisch geladen ruimtes, variërend in formaat, sfeer en belichting.
42 Geselecteerde kunstenaars tonen hun werk op een nieuw podium voor Hedendaagse Kunst in de regio Noord Limburg.
K@R-t-Blanche is het resultaat van 42 vrijdenkers waarin vraagstellingen van kunstenaars en de integratie van tijd, kunst en ruimte centraal staat. Met maagdelijk witte ruimtes als vertrekpunt.
K@R-t-Blanche is het eerste concrete resultaat van onafhankelijke kunst en cultuur in Roepaen.
K@R-t-Blanche is een tentoonstelling met een brede programmeringsopzet, waarbij bezoekers geprikkeld en ondergedompeld worden in een multimediale happening en tevens de mogelijkheden en sferen van de nieuwe presentatieruimtes kunnen proeven.
K@R-t-Blanche toont de diversiteit van kunstdisciplines waarop K@R in onderdelen en in vervolgtentoonstellingen specifieker wil inzoomen.

KUNSTENAARS

Mirso Bajramovic - schilderijen
Claus van Bebber - installatie
Ernest Bruggeman - interactieve geluidsinstallatie
Lobke Burgers - installatie
Mirjam van Casteren & Ingrid Oostendorp - video / animatie
Jos Deenen - collages
Jeroen Evertz - installatie
Pascal van der Graaf & Geert Bartelink - muurschildering
Wieteke Heldens - schilderijen / tekeningen
IFMA Kunstcollectief Bergen (Henk Vissers / Jaap Glandorff / Claus Burgers / Rob van den Broek / Christoph Heek / Norbert Simons / Henny Weckx) - installatie
Thomas Koenig - keramiek
Margreet Kramer - video
Kunstgroep Kolonie Plasmolen - (Oei Wildschut / Marian Bax / Jos Janssen / Imke Beek / Sophie Lanham / Saskia Bakker /
Joyce van Panhuis-Maas) - beeldend project
Robin van Maaren - muurtekeningen
Laurent Malherbe & Wouter Huis - foto-installatie
Pascalle Mansvelders - schilderijen
Roel Meelkop - klanksculptuur
Odapark Venray (Jack Reubsaet / Erik Habets / Doyle & Mallinson) -schilderijen / tekeningen / beelden
Ton van Rijswijk - animaties
Frans Roovers - geluidssculptuur
Marjorie Slooff- objecten
Gea Smidt - installatie
Ans van der Vleuten & Paul van Leur - muurschildering / geluidsculptuur

+ Internationaal korte film programma met bijdragen van o.a.
Wolfgang Ellenrieder, Alex Vermeulen, David Smithson en Dan Geesin

Een reis door de Alblasserwaard. In het kader van de groepsexpositie “leven uit een koffer”, Gorcums museum september 2007.

Merel Holleboom en Marjorie Slooff, beeldend kunstenaars.

Afgelopen juli reisden wij 4 dagen door de polder, op de fiets, met een groot object achter ons aan. Het staat op 4 hoge poten, heeft een rieten dak en 4 zijden die elk een ander aspect hebben. Zo is er een deur die geopend helemaal uitklapbaar blijkt. Er is een zijde met 4 laatjes, oud en afgeleefd, en een met een soort raam maar dan dubbel zodat er spullen in kunnen.

Het is onze versie van een waterkamer, ofwel opkamer zoals je die vindt in de monumentale boerderijen in de polder. Met dit huisje achter ons aan trokken wij langzaam en wiebelend, over de smalle wegen langs de Graafstroom. Voor auto’s moesten we aan de kant. Dat was een heel gedoe want een van ons steunde de kamer tijdens het fietsen om de zijwaartse wiebelbewegingen op te vangen. Dat moest wel omdat de kamer meteen de eerste dag bij een bocht omviel.

Doel van onze reis was verhalen verzamelen, gewone verhalen over het leven in de polder en het leven in de waterkamer. We verzamelden ook voorwerpen om de verhalen mee te illustreren. Op vriendelijk doch dwingend advies van Merel verzamel ik niets dat kan schimmelen of rotten. Maar de platgereden kikker pulkt ze toch voor me van de weg!

Voorafgaand aan de reis hebben we contact gelegd met onder andere de historische vereniging de Binnenwaard en kregen zo de mogelijkheid om bij verschillende boerderijen op bezoek te gaan.

Van het een kwam het ander en zo zijn we op bezoek geweest bij de openbare basisschool, de smid, het café, bij de boerderij waar ze net aan het rietdekken waren, bij de grootse verbouwing van de monumentale boerderij richting Ottoland. Ook bij de boerderij met de 3 ingemetselde stenen mochten we een kijkje nemen. We raakten onder de indruk van de manier waarop de mensen vroeger in de polder leefden met het water en de natuur. Wij kunnen ons bijna niet voorstellen dat men accepteerde dat het water kwam en ging en leefritme en bezigheden beïnvloedde. We zijn nu immers wel iets anders gewend. Kwam het water hoog, dan leefden ze hoog, en legden hun boot vast aan het oog bij de deur van de waterkamer. Het water bleef soms maanden staan.

Bijna alles kwam uit de omgeving, wilgen bijvoorbeeld die de slootkanten markeren en versterken leveren veevoer bij hoog water, de twijgen zijn voor wanden, tuinafscherming en ook brandhout kwam er vandaan. Het riet lag op de daken, de wanden van de hooischuur waren van hout waar het lekker langs kon waaien en ook de bodem van de schuur was open. Takken op de balken, en stro aangestampt in de jaren vormden de vloer. Daarop kwam het nieuwe stro en omdat het tochtte ging het niet rotten.

We gingen op bezoek bij boerderij Gijbeland en werden verrast door alle functionele onderdelen van de boerderij zoals de constructie van balken zodat de muren gewoon weggeslagen kunnen worden door het water.

Voor onze versie van de waterkamer gingen wij uit van eenzelfde principe en zo zijn de dingen vaak vanzelfsprekend en logisch zodat je niet begrijpt waarom we het soms zo ingewikkeld maken. Dat geldt ook voor de schilpadtegels waarvan het motief de roetaanslag minder laat opvallen en het sjieke tegelrandje onder aan de muur van de waterkamer dat ervoor zorgt dat de muur niet vies wordt van het poetsen.

Wij reisden rond met onze waterkamer en hadden heel veel toevallige ontmoetingen. Gewoon met mensen die ons aanspraken en die nieuwsgierig waren naar het hoge object achter de fiets en eigelijk altijd wel hun verhaal aan ons kwijt wilden.

Omdat we langzaam gingen zagen we alles; ooievaarskoppels op het dak, volledig gerobotiseerde grasmaaiers, doodstil bewegend. Veel boerderijen lintvormig langs de prachtige vaarten. Het mooist vinden we het kroos, de huid van planten en lelies die op de vaarten en sloten drijft en leeft. De kleur ervan varieert van rood naar bruin en
groen kan ook nog.

De verhalen die we hebben verzameld zijn hieronder te lezen. Met dank aan iedereen die ons zijn verhaal vertelde.

De oude vrouw staat voor haar huis, dat ook oud is, en kijkt de straat af. De appeltaart staat klaar, de koffiekopjes ook en het huis is opgeruimd.

Tegenover haar de vaart, met de dikke laag kroos die zo vaak van kleur verandert. Achter haar het huis, dat zich heeft gevormd naar de onderlaag waarop het gebouwd is.
De drie ingemetselde stenen vertellen een verhaal, dat gaat over water, en hoe hoog dat water kon komen te staan in de polder. De vrouw staat er wat besluiteloos bij, in een wat gebogen houding. Haar rug en heupen hebben zich ook gevormd; naar alles wat zij in het leven heeft gedaan. Ze loopt voorzichtig heen en weer met haar
in de hand. Wacht ze op iets of iemand?

In de verte komen langs de vaart twee fietsers aan. Een van hen trekt een vreemd bouwsel mee, de ander ondersteunt het. Is het een huisje? Het staat op hoge poten, het dak is van riet. Een rommelig geheel van oude materialen met laatjes en deurtjes. De voorste fietser stopt bij de oude vrouw, en vraagt of haar huis in het bezit is van een waterkamer. “Jazeker” zegt ze en even later loopt de ander met haar mee voor een rondje door het huis.

Later, best veel later, staat de vrouw weer aan de straat. In de verte nadert een auto, die even later stopt op haar stoep. Het is de dochter, die in Zuid-Amerika woont en die voor de zomer met haar gezin naar Nederland komt om haar familie te bezoeken.

Even later lopen ze allemaal het huis weer in.

Langs de vaarten, half boven het water, zie je overal de vlondertjes. Vroeger ging al het vervoer per boot en had elk huis zijn eigen aanlegplaats. Tegen het hek bij een vlondertje bij Breskensgraaf is een hoog bouwsel vastgemaakt, het staat op een fietskar. Op het vlondertje zitten wij, kijken over het water en eten brood. Wat deint er nou, de steiger of het water? We verwonderen ons over het langzaam bewegende kroos dat je evenwichtsorgaan tergt en verwart.

Wat is water, wat is land.

Die vraag past wel erg goed bij dit gebied en er is geen antwoord. De dikke rode, groene of bruine laag die op elke sloot of vaart ligt fascineert. Door de suggestie van sterkte, door de kleur die steeds verandert.

Later, langs de steile slootkant balancerend oogsten wij het kroos. We scheppen het met handen vol druipend uit het water. De composteuze geur is niet te missen.
Het voelt warm en als je langer kijkt zie je allerlei beestjes.

Hoe zal dit deel uit maken van onze waterkamer?

Samenvatting voorstel Honderdmorgen.
Projectvoorst, juni 2009
Motto: HG001953
Concept: Spons (Parazoa).
Materiaal: Gele baksteen.
Afmetingen: 7.75 m. – 5.50 m. – 3.20 m. (l-br-h)
Vorm: Organisch /geometrisch.
Locatie: In een van de overloopgebieden.
Doel: Reguleren waterhuishouding door opnamevermogen water en filterfunctie.
Subdoel: Zwerfplek met cave-achtige binnenruimten.

Het concept spons is mijn antwoord op de vraag hoe om te gaan met de veranderende waterhuishouding in de polder. Een oplossing waarbij op harmonische wijze wordt omgegaan met het water. Een droge spons kan tot 40% van zijn gewicht aan water opnemen. Het organisme behoort tot de oudst bekende dierlijke fossielen, en bestaat nog steeds zonder te zijn doorgeëvolueerd. Wat we kennen als spons is in feite het skelet van het dier. Dit skelet kan uit allerlei voorhanden materialen worden gebouwd. Zoals kiezel, kalk (koraal), glas en spongine.
Klei als materiaal wordt in de polder gevonden en van de baksteen die eruit gemaakt wordt kan mijn sponzen ontwerp gerealiseerd worden.
De organisch/geometrische vorm heeft toegankelijke binnenruimten die in open verbinding staan met de buitenruimte. Hierdoor blijft contact met de omgeving bestaan en is er toch beschutting mogelijk. Trapachtige elementen in de binnenruimten maken het mogelijk om boven de zwerfplek uit te komen en verder weg te kijken.

PHONEHEDGE
Schetsopdracht Achmea , juni 2009
Schetsontwerp door Marjorie Slooff voor de uitvoering van een kunstwerk ter ere van het 100 jarig bestaan van Achmea. Uitgangspunt is de bestaande TDK65 die al jaren beeldbepalend is voor Achmea zowel landelijk in reclames als lokaal in Apeldoorn.

Het woord Hedge komt uit het Keltisch en betekent “hangen”. De Phonehedge is een monumentale plek waar mensen (uit Apeldoorn of werkzaam bij Achmea) kunnen komen hangen. Zowel letterlijk als figuurlijk. Hangen in het nieuw aan te leggen Veluws landschap bij de nieuwbouw op het terrein van Achmea. Maar ook om uit te kijken vanaf de verhoging waarop het beeld zal staan. Of om jezelf te laten fotograferen voor een markant object. Maar misschien ook wel om te communiceren met de goden. Want natuurlijk refereert mijn beeld aan die andere historische plek in Engeland die gebruikt werd om de seizoenen te duiden en de goden te eren. De markante grijze telefoon, die 25 jaar geleden werd gemaakt door de medewerkers van Achmea is het uitgangspunt van het ontwerp. Aangevuld met monumentale vormen. Die de koppeling maken tussen nieuw en oud. Het samen laten gaan van traditie en vernieuwing is een kracht die tot uiting komt in mijn beeld. En die past bij de uitgangspunten van Achmea.

Hangen kan je ook doen aan de telefoon. Dat doen we allemaal , de hele dag , en het wordt alsmaar belangrijker om bereikbaar te zijn. We hangen wat af. Het beeld van de telefoon als communicatiemiddel is door Achmea naar de buitenwereld toe gebruikt om duidelijk te maken hoe belangrijk het contact met de klant is. In de tijd van de TDK65 praatten we nog via een draadje, nu doen we dat via satellieten en digitaal. Ook de vorm van de telefoon is ingrijpend veranderd. Het enige dat niet veranderd is dat zijn de cijfers. De toetsen met de 12 symbolen waarmee we zoveel keuzes kunnen maken dat de mogelijkheden maar niet uitgeput raken. 1200 jaar geleden presenteerde de Perzische geleerde Al-Kwarismi zijn boek over wiskunde en astronomie aan de Kalief van het toenmalig Mesopotanie. Hij verbleef aan diens hof in het “huis de wijzen” en kon in alle rust werken. De Indische cijferreeks die hij ontwikkelde verdrong alle andere rekensystemen en kwam uiteindelijk via de Arabieren ook in Europa terecht. Ze staan nu bekend als de Arabische cijfers.

Omdat de cijfers en de twee symbolen (hekje en sterretje) zo’n constante factor zijn binnen de ontwikkeling van de telefonische communicatie zijn ze prominent in het beeld gebruikt. Verwerkt in de zuilen van de Phonehegde vullen ze het bestaande beeld aan. De combinatie van beelden vult elkaar aan en leidt tot een harmonisch geheel.

Experimenteel beeldend kunstenaar met een traditionele beeldhouwersinslag die zowel grote volumes als fragiele bronzen maakt. Het werk wordt vaak gemaakt voor tijdelijke exposities waarbij een thema of de ruimte een rol mogen spelen.

Allerlei materialen worden gebruikt: van gietharsen, brons en polystyreen tot bladeren en takken. De beelden komen vaak al bouwend pas tot hun uiteindelijke vorm. Natuur met haar organische vormen en de menselijke geest zijn onuitputtelijke inspiratiebronnen die steeds weer leiden tot nieuw werk.

“Boeken, gedichten, mijn eigen leven en de mensen om mij heen brengen telkens nieuwe thema’s aan. Daarnaast is er de grote liefde voor het ambacht en het werken met de handen.”